Onvoorziene arbeid en lichtgewicht herinneringen

Spreid de gekte!

Waarom lijkt je hoeveelheid spullen altijd exponentieel te groeien als je gaat verhuizen? Zo’n negen maanden geleden verhuisde ik naar mijn kamer van 14 m2. Ik kreeg er een volledig ingerichte huiskamer, keuken en badkamer bij. Veel noodzaak om mijn eigen spullen uit te pakken voelde ik dan ook niet. Met als gevolg dat ik vijf van de acht verhuisdozen nooit heb uitgepakt en mijn enige drie uitgestalde meubelstukken een bed, een kast en een tafel waren. Een soort sober ingerichte gevangeniscel.

Gezien bovenstaande, kun je je mijn verbazing voorstellen, nu ik al bijna twee volle dagen bezig ben met ontschroeven, inpakken en sjouwen. Ik heb het  ernstige vermoeden dat mijn armen minstens 5 cm langer zijn geworden. Of anders in ieder geval 5 kilo zwaarder, want ik kan ze niet meer boven mijn hoofd tillen. In mijn beleving moet schroeven uit een meubelstuk draaien  minder zwaar zijn dan schroeven in een meubelstuk draaien. Net zoals dat de trap aflopen minder zwaar is dan de trap oplopen. Blijkbaar heb ik geen verstand van schroeven. Of trappen.

Wellicht dat ik positiever zou kunnen zijn over het onderwerp verhuizen, als het al klaar zou zijn. Alles valt mee als het achter de rug is. Er vanuitgaande dat alles geen permanente psychische of lichamelijke schade heeft aangericht. Maar ik heb nog ruim de tijd om psychische en lichamelijke schade op te lopen, want het daadwerkelijke verhuizen mag nog beginnen. Een doldwaas feest, met als eregasten een boedelbak, een behulpzame chauffeur en beschikbare zolderruimte. De vele nauwe trappen had ik er liever niet bij gehad, maar je hebt het duidelijk niet voor het zeggen met zo’n verhuizing.

Er is wel één groot voordeel bij deze onderneming. Ik heb een groot talent voor dingen wegdoen! Ik hecht geen emotionele waarde aan spullen. Zelfs niet aan hele persoonlijke spullen, zoals foto’s of cadeaus. Hoewel dat misschien eerder een gebrek, dan een talent is? Ik weet het niet. Wat betreft cadeaus, vind ik het gebaar belangrijker dan het cadeau zelf. En wat betreft foto’s.. Ik heb liever herinneringen.

Daar lig ik dan. Op een matras in een slaapzak in een kamer zonder spullen, met herinneringen. Gelukkig zijn herinneringen het allermakkelijkst om te verhuizen. Tijd om voor de laatste keer hier mijn ogen dicht te doen. Over officieel drie dagen woon ik hier niet meer.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.