271 dagen verder

Spreid de gekte!

Met mijn ziel onder mijn arm sta ik op Schiphol. 100 dagen reizen en drie keer met je ogen knipperen en het is weer voorbij. Vanaf mijn strategisch gekozen positie bovenop mijn backpack, zie ik op een paar meter afstand mijn welkomstcomité verwachtingsvol naar de gate staren. Blijkbaar was ik vroeg, want toen ik 10 minuten geleden de bagagehal uitliep, waren ze daar nog niet. Ik blijf nog even zitten om een grote glimlach op mijn gezicht te toveren. Ik zucht een keer diep en takel mijn backpack voor de laatste keer op mijn rug. ‘Hallooo iedereen! Ik ben er weer!’

Mijn ziel zit inmiddels weer op de juiste plek (waar dat ook moge zijn) en ik ben al weer 271 dagen ouder! Sinds die neerslachtige ochtend op Schiphol, heb ik een flink aantal knopen doorgehakt, schepen verbrand en varkentjes gewassen.

  1. Voorgenomen studieplannen: geannuleerd
  2. Baan als gewillige loonslaaf: geregeld
  3. Status spaarvarken: vettig gemest

Met als ultiem doel: een doelloze reis voor onbepaalde tijd! Over precies vier weken vlieg ik naar San Francisco, om twee weken later door te vliegen naar Midden-Amerika. Ik ben al bijna in opperste staat van paraatheid. Per 1 mei werkeloos. Per 1 juni dakloos. Per 11 juni bezittingloos. Wat wil een mens nog meer?

Als ik mijn bestofte backpack onder mijn bed zie liggen, dan word ik al gelukkig. In mijn hoofd heb ik hem al 25 keer ingepakt en mijn kleren hebben inmiddels al in de gaten wie uitverkoren zijn om met mij de maandenlange slijtageslag aan te gaan. Ik moet nog een paar dingen regelen:

  1. Mijn reisverzekering dekt slechts zes maanden in het buitenland. Gezien ik geen flauw idee heb hoe lang ik wegblijf, doe ik er misschien verstandig aan dit te verlengen tot minstens een jaar.
  2. Mijn paspoort verloopt eind 2012. Ook handig om te verlengen. Niemand wil zijn identiteit verliezen in Mexico.
  3. Eventuele spuiten in mijn arm laten zetten. Ik vermoed dat ik op rabiës na, overal tegen beschermd ben, maar dat is wellicht nog het controleren waard.
  4. De huisarts laten controleren of mijn antibabyhekwerk (lees: spiraaltje) goed is geïnstalleerd. Vooralsnog zie ik baby’s als de ergste seksueel overdraagbare aandoening die ooit bedacht is, dus dat moet goed geregeld zijn.

En couchsurfen! Ik wil heel graag couchsurfen in San Francisco! Ik ben nog een absolute beginner op het gebied van couchsurfen. Ik heb op willekeurige plaatsen de nacht doorgebracht, maar dat valt vermoedelijk niet in de categorie couchsurfen. Surfend op de couchsurfwebsite, besef ik me plotseling dat ik een hekel heb aan meisjes. Nou ja, misschien niet een hekel, maar een meisje begint bij mij met zo’n 50% achterstand op een jongen. Dat is meteen mijn verklaring, waarom mijn vrouwelijke vrienden zo ontzettend gaaf zijn.

Het komt er dus op neer dat ik niet bij een meisje wil couchsurfen. Ik houd niet van winkelen. Heb geen talent voor nagels lakken en ben allergisch voor romantische komedies. Hoewel ik me er volledig van bewust ben, dat ik denk in clichés, verandert dat helemaal niets. Ik wil couchsurfen bij jongens, want jongens zijn makkelijker, ondernemender, grappiger en gezelliger. En of het ook veiliger is? Ach, het leven is één groot avontuur. Of dat behoort het in ieder geval te zijn.

Kortom, nog genoeg voorpret te beleven. Ik kan niet wachten totdat ik weer op Schiphol sta, met een glimlach op mijn gezicht en een backpack op mijn rug.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.